Ja hond, het weer is fijn

klein geluk

Waar de vleugels van de bruin getinte kippen strak om hun lichamen zijn geklemd, zetten de twee dwerggeiten hun winterse haren omhoog. Af en toe worden de veren van het gevleugelte omhoog geblazen. Het is zondag ochtend. Voor het eerst in weken kan menig persoon de wereld weer bekijken door een kleuren lens, in plaats van de zwart-witte. De wind die ervoor zorgt dat mijn haren af en toe mijn schrale wangen strelen, voelt aangenaam fris aan. Ik voel hoe mijn wangen langzamerhand gezonde rode blosjes krijgen. In de verte tjilpen de eerste lente vogels. Naast mij hoor ik de brommende geluiden van een haan die zijn vrouwtjes probeert te vertellen dat er eten te halen valt. Duiven koeren. Ik neem een slok van mijn inmiddels lauwe thee en kijk toe hoe de damp mijn brilglazen beslaat. De citroenthee zorgt voor een aangename prikkeling op het puntje van mijn tong. Naast mij lichtten twee hazelbruine ogen op door de zon. Ze staren mij aan. Alsof ze in mijn gedachten proberen te kijken om te peilen of ik het weer even fijn vind als hij. De hond. En ja hond, dat vind ik.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *